غزل شمارهٔ ۴۹۵۲

برداشت: لب‌های زیبا و تازه‌نفس همچون رگ ابری هستند، بوسه‌هایی که از آنها می‌بارد می‌تواند عمر جاودانه‌ای به عاشق هدیه کند و او را در نعمت و رحمت خود غوطه‌ور سازد.

برداشت: اگر دندان به لب‌های خوب و زیبا زخم بزند، خون به جوی می‌ریزد و صورتش به رنگین‌کمان درخشانی تبدیل می‌شود.

برداشت: در هر قدمی که برمی‌دارد، گویی که جام شراب بر زمین می‌ریزد و این تصویر ناشی از زیبایی و جلوه‌گری سرو خوش‌قیافه‌ای است که به آرامی راه می‌رود.

برداشت: هر جا که آن سرو خوش قامت و زیبا نمایان شود، دیگران نمی‌توانند به او نزدیک شوند و در آغوش خیابانش جمع شوند.

برداشت: تشنگی در اینجا به گونه‌ای بیان شده است که هر ذره‌ای که از این سرزمین برمی‌خیزد، گویی فریاد تشنگی عاشقانی است که به خاطر عشق‌شان رنج می‌برند. این خاک، به قدری از خون و عشق پر شده که خود نیز به نوعی درcry از عطش و نیاز عاشقان است.

برداشت: چگونه می‌تواند دل من به اوج پرواز کند، در حالی که چشمانش مثل یک مور است؟ او موجودی است که همچون قفسی است برای پادشاهی سلیمان.

برداشت: کسی که آزاد و رهاست، به مانند قمری که گردن خود را از حلقه ای که به آن آویخته شده، رها می‌کند، به دیگران پیوند نمی‌خورد و از محدودیت‌ها آزاد است.

برداشت: کجا می‌توان آن لذتی را یافت که مشکلات اهل ادب را فراموش کند؟ چرا که او از خود، طوطی‌ای می‌سازد که در دنیای شادی و شیرینی به سر می‌برد.