غزل شمارهٔ ۴۹۴۸

برداشت: قزوین با باغ شاه و خیابان‌های زیبایش، مانند آینه‌ای است که چهره صبح را نشان می‌دهد.

برداشت: گل به آرامی صبحگاهان از نسیم لطیف بهره می‌برد و عیسی به طور مخفیانه از زیبایی‌های گلستانش لذت می‌برد.

برداشت: نسیم صبحگاهی به قدری دلپذیر و شاداب است که حتی اگر خار یا چیزی ناخواسته به او بچسبد، می‌تواند سبب شکوفایی و سبز شدن آن شود.

برداشت: در این باغ، انتظار نمی‌رود که غنچه‌ای بر پیشانی باشد و نسیم صبح به آرامی در میان باغ گشت و گذار می‌کند.

برداشت: اگر از دل عاشق به طور ناخواسته آAHی خارج شود، نسیم مانند کیمیاگری عمل کرده و آن را به بویی خوش مانند عطر ریحان تبدیل می‌کند.

برداشت: اگر مرغی از بند آزاد شود، عجیب نیست که بلبل نیز در گلستانش از غنچه‌ها نغمه سرایی کند.

برداشت: دل خورشید از دیوار و در می‌گذرد و می‌چسبد به زیبایی‌های چهره‌ی معشوقه‌اش، چون نمی‌تواند طاقت دیدن او را داشته باشد.

برداشت: من در دریایی از غم غوطه‌ور شده‌ام، چشمی چون خورشید که نورش همه جا را می‌سوزاند، دارد مژگانش.

برداشت: خداوند چکار خواهد کرد با دل زخم‌خورده من، صائب؟ زیرا که در برابر شور و شادی، جزا و حق، مانند نمکی می‌ماند که در نمکدان است.