غزل شمارهٔ ۴۹۴۶

برداشت: در آن محفل که چهره زیبا و گلی رنگش مانند شراب می‌درخشد، بویی دل‌انگیز و شگفت‌انگیز از لب‌هایش به مشام می‌رسد، درست مانند عطری که از لب چیزی می‌چکد.

برداشت: شراب در پیمانه خود ترکیب می‌شود و به دلیل نوشیدن زیاد، به حالت رقیق و آبداری در آمده است.

برداشت: خداوند عشق خالص و وفادار را حفظ می‌کند، چرا که زیبایی او چنان جذاب و دل‌انگیز است که محبت و احساسات عمیق در انسان‌ها برمی‌انگیزد.

برداشت: اگر چشمی حسود و بدخواه به آن سرو زیبا نگریست، آسیب و آسیبی به او نمی‌رسد، زیرا او به اندازه‌ای لطیف و زیبا است که جذابیتش توانایی دفع هر گونه نگاه زشت و بد را دارد.

برداشت: مژگان‌های زهرآلودش را با انگشتانش کنار می‌زند، زیرا نگاه تلخ او تأثیری جادویی دارد و چشمانش همچون بادام زیبا و دلربا است.

برداشت: چه چیزی می‌تواند باشد آن بوسه‌ی او، که پیام‌آور از آن لب شیرین برای عاشق پیامی پنهان به همراه می‌آورد؟

برداشت: نمی‌دانم چگونه می‌توانم آن دختر زیبا را در آغوش بگیرم، چرا که بدنش از پیراهنی گل‌دار و زیبا پوشیده شده است.

برداشت: چگونه می‌توانم آن دختر زیبای خوش‌هیکل را در آغوش بگیرم که به شوخی، جواهرات را از هم تشخیص می‌دهد و اسمش را به زیبایی می‌برد؟

برداشت: آب همانند یک آیینه به خاطر تصویرش بازنمی‌گردد، زیرا عرق بدن قربانی به خاطر زیبایی چهره‌اش شکل می‌گیرد.

برداشت: اگر نسیمی به آرامی وزیدن بگیرد، می‌تواند غنچه‌ای که به شدت بسته شده را باز کند، و این نسیم به سمت موی عنبرین او حرکت خواهد کرد.

برداشت: در مورد عشق و محبت صحبت کردم و تصور می کردم که این موضوع باعث خوشحالی و مهربانی می شود، اما نمی دانستم که این عشق ممکن است درد و تلخی را نیز به همراه داشته باشد و باعث اشک و غمی مانند تلخی چشم بادام شود.

برداشت: من مرغی هستم که در آتش نوا می‌زنم و هر کسی که به دام من بیفتد، با شادی و سرور به رقص درمی‌آید و دانه‌ها را در دامم می‌بیند.

برداشت: چون سایه‌ای همیشه دنبالم است، به گونه‌ای که گویی مجنون به دنبال هر غزالی می‌گردد، زیرا من در بازی با دیدارها می‌توانم آن‌ها را رام و آرام کنم.