غزل شمارهٔ ۴۹۴۵

برداشت: چطور می‌توانم به راحتی از لب‌هایش بوسه‌ای بگیرم وقتی که رنگ لب‌هایش به خاطر بوسه‌های خورشید، تحت تأثیر قرار گرفته است؟

برداشت: نرگس زیبا، با چشمانش که رنگ سرمه را در خواب دیده، بر روی رخسار گلابی خود عرق می‌ریزد و حالتی مست و مشعشع دارد که توجه همگان را به خود جلب می‌کند.

برداشت: در زیبایی تمام اجزا، آیا کسی می‌تواند از چشم دور شود؟ چشمی که مانند بادام در ظرفی با نقل و می قرار دارد.

برداشت: آیا کلامی که مانند دهان شکافنده‌ی مار است، می‌تواند ما را در موقعیتی که شکایت داریم، خاموش کند؟ لبانی که برای بوسیدن مناسب است، نمی‌تواند به بدگویی و ناسزاگویی روی آورد.

برداشت: من آرزوی آزادی دارم از گرفتار کننده‌ای سخت‌دل که دامش قوی‌تر از خون بی‌گناهی است.

برداشت: ساقی که برای ما فکر می‌کند و در حال نشئه است، به کجا می‌تواند برود؟ چرا که شراب او به خاطر کهنگی و عدم سرزندگی، دیگر تازگی ندارد.

برداشت: سگ لیلی نمایانگر بیابان‌های بسیار است و من که مجنون هستم و وحشی‌تر از آن، چگونه می‌توانم او را با یک تکه استخوان آرام کنم؟

برداشت: هرکس که امروز در ذهنش غم فردا باشد، نمی‌تواند به شادی و لذت زمان حال بپردازد و ایامش به بطالت خواهد گذشت.