غزل شمارهٔ ۴۹۴۴

برداشت: چگونه می‌توانم با اعتماد به نفس او را در آغوش بگیرم در حالی که بدنش مانند پیراهنی زیباست؟ زیرا رنگ او از بوسه‌های خورشید بر لب بامش کم‌رنگ‌تر می‌شود.

برداشت: چه کسی از حال ما مست‌ها خبر دارد؟ من شرابی می‌نوشم که هیچ‌گاه از لب این جام خالی نمی‌شود.

برداشت: نهالی که امید من به اوست، انتظار داشتن میوه از آن را دارم. اما نگاهش مانند زبانی است که تلخی بادام را به یاد می‌آورد.

برداشت: من آرزوی آزادی از زلف پیچیده‌ای دارم که به واسطه دل بستن باد صبا، مانند دامی برایم گرفتار شده است.

برداشت: نمی دانم چگونه شکرگزاری کنم بابت این نعمت، زیرا او که بدخلق است نمی‌فهمد که من از محبت و پیامش شادمانم حتی با وجود دشنام‌هایی که می‌دهد.

برداشت: من کیستم که در آستانه انتظار او نشسته‌ام؟ او که وعده‌اش بر دل‌های عاشق، همچون آتش زدن به خاکسترهای پخته است.

برداشت: کیست که مانند صائب، چهره‌ای این‌چنین زیبا و دلربا دارد؟ که پیراهنش به لطافت و زیبایی بالِ پری می‌نماند.