غزل شمارهٔ ۴۹۴۲

برداشت: اندام زیبای من باعث می‌شود که رنگ گل، زیر تابش آفتاب، به رنگی زیباتر تبدیل شود.

برداشت: نمی‌دانم از چه جنسی است دستان نقره‌ای او، اما می‌دانم که با نگاهش مثل موم بر من تأثیر می‌گذارد و قلبم را سر سنگی می‌کند.

برداشت: او از شدت شرم و حیا نمی‌تواند از خانه بیرون بیاید، زیرا لباسی تنگ بر تن دارد که به بدنش چسبیده است.

برداشت: چه چیز می‌تواند برای پسر شیرین‌کام ما بهتر از صلح باشد؟ ای کاش که این صلح، مانند حلوای شیرین، دل عاشقان را ببرد و جنگش را به فراموشی بسپارد.

برداشت: زیر سنگ سبزه‌ای وجود دارد که به خاطر نبود شرایط مناسب نمی‌تواند رشد کند، من هم مانند آن سبزه عاجز از بیان حال خود به خاطر سنگینی و دشواری شرایطی هستم که با آن مواجه‌ام.

برداشت: حالت دل در دستان او چگونه است، ای پروردگار، که مانند زلفی نرم و زیبا به خود می‌پیچد و در دستش مانند جوهری از فولاد تراشیده می‌شود.

برداشت: در اینجا شاعر به این نکته اشاره می‌کند که از مردم کم‌نظر و تنگ‌نظر با چشم طمع انتظار ناامیدی دارد. او به تلخی و سختی برخوردی که از این افراد می‌بیند، مانند تلخی بادام کوهی اشاره می‌کند که با وجود جذابیت ظاهری، در داخل دلنشین نیست. در واقع، این افراد به خاطر نگاهی محدود و سطحی، نمی‌توانند از زیبایی‌ها و توانایی‌های واقعی بهره‌مند شوند.