چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش
که در یک نقطه طی شد جلوه انجام و آغازش
دربارهٔ این سروده
این شعر به تامل در احوال عشق و زیبایی پرداخته و از تناقضات و پیچیدگیهای آن سخن میگوید. شاعر به ویژگیهای خوشایند و دردناک عشق اشاره دارد، مانند زیبایی که از زوال مصون است و همچنین اشاراتی به پرواز خوشبختی و آزادی دارد. همچنین نکتههایی دربارهی علاقه و جدایی، و اثرات آن بر دل انسان مطرح میشود. در نهایت، شاعر به نامیدی و جستجوی عشق واقعی اشاره میکند و پرسشهایی دربارهی سرانجام دل مومن و چگونگی ارتباط با محبوب را مطرح میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ازان چون مهر تابان است حسنش از زوال ایمن
که لغزد پای خط ازچهره آیینه پردازش
به جای سبزه گر صبح قیامت از زمین روید
ز تمکین زیرپای خود نبیند حسن طنازش
چو مژگان هر دو عالم رابه هم افکند از شوخی
همان ناخن زند بر یکدگر چشم سخنسازش
پریشان گر شود اجزای مجلس جمع کن دل را
که مطرب می کند شیرازه باز از رشته سازش
یکی باشد خط آزادی و پروانه کشتن
قفس افتاده مرغی راکه رفت از یاد پروازش
چه گل چیند کنار ما زشمع نازک اندامی
که از بال و پر پروانه باشد زحمت گازش
درین یک قطره خون راز عشقش رانگه دارم؟
که تنگی می کند این نه صدف بر گوهر رازش
مگر درخواب بیند وصل گل، کوتاه پروازی
که هم در آشیان خود بود چون چشم، پروازش
لبش راه سخن بسته است بر عاشق، ولی دارد
ز هر مژگان زبانی در دهن چشم سخنسازش
چه خواهد شد سرانجام دل مومین من صائب؟
که خارا سینه کبک است پیش چنگل بازش