غزل شمارهٔ ۴۹۳۸

برداشت: این شعر به زیبایی و جاذبه چشمان فردی اشاره دارد که به قدح یا پیاله‌ای تشبیه می‌شود. هر بار که این پیاله پر می‌شود، به گونه‌ای جلوه‌گری می‌کند که انگار تصویری از زیبایی او را بازتاب می‌دهد. در واقع، این چشمان دلربا به قدحی تبدیل شده‌اند که در آن، ناز و لطافت بی‌نظیر او به نمایش گذاشته می‌شود.

برداشت: چشمی که سخن می‌سازد، تا بخواهد داستانی را بسازد، هزاران دفتر داستان و انشا می‌نویسد. این چشم، در آفرینش و بیان حرف‌ها و شنیده‌ها، مهارت فوق‌العاده‌ای دارد.

برداشت: نگاه تیزبینان از سخنان او بی‌خبر بود و نتوانستند متوجه شوند که چه چیزی در دل او می‌گذرد، مانند خطی که بر روی لب پیمانه نقش بسته و می‌تواند نشان‌دهنده حالتی خاص باشد.

برداشت: از شکار من که ضعیف و لاغر است، پذیرایی نمی‌کنند. خوشا به حال کبکی که با دلیری و شجاعت در برابر شکارچی بلندپروازش می‌ایستد.

برداشت: چگونه می‌تواند کسی که هنوز از زندان قفس بیرون نرفته است، از بلندی‌های آزادی و بی‌نیازی شاخ گل باخبر باشد؟

برداشت: اگر شخصی مانند تیغی که خاموش است، به عشق خود بپردازد، عاشق با عشقش به کار خواهد افتاد، مانند جوهر بخیه که رازش را نمایان می‌کند.

برداشت: من نمی‌توانم با زیبایی و جذابیت ابروهای کسی رقابت کنم، زیرا من و آیینه‌ای که در آن نگاه می‌کنم، نمی‌توانیم در برابر آن زیبایی تاب بیاوریم.