غزل شمارهٔ ۴۹۳۷

برداشت: اگر کسی با نگاه تیز و نافذ خود، دل آدمی را ببرد و او را در دام عشق بیندازد، همان هنگام صدایش در دل‌خواهی‌اش به گوش خواهد رسید.

برداشت: محبوب زیبای من نمی‌داند که عشق من چقدر ارزشمند است، چون در خانه‌اش پرنده‌ای مانند او وجود دارد که تنها در سوگ آواز می‌خواند.

برداشت: چرا گلی که سال‌ها در کنار شکرین لب خندانی رشد کرده، به عشق و ایمان نمی‌آید؟ او که همیشه در این فضا پرورش یافته، چرا از این زیبایی تاثیر نمی‌پذیرد؟

برداشت: عشق، مانند آتش سوزان است که اگرچه ممکن است در ابتدا پنهان باشد، اما به زودی رازهایش برملا می‌شود و پرده‌ها را کنار می‌زند. در واقع، عشق و آتش هر دو قدرتی دارند که می‌توانند همه چیز را فاش کنند و نشان دهند.

برداشت: من همچون پرنده‌ای هستم که از زیبایی دام زلف او به بند درآمده‌ام و دیگر نمی‌توانم از آن آزاد شوم و به خاطر همین دوستی، از پرواز کردن باز مانده‌ام.