غزل شمارهٔ ۴۹۳۶

برداشت: من شکارچی هستم که نگاه تیزم به شکار باعث می‌شود خون صید از چنگال من بریزد.

برداشت: یوسف با هزاران حسرت و بی‌قراری از تنهایی بیرون می‌آید، اگر در خانه آینه‌ای باشد که تصویر همراهش را نشان بدهد.

برداشت: سرو درختی است که از کنار آب مانند دزدان به باغ‌ها و چمنزارها می‌آید و در هر باغی که خودش را نشان بدهد، زیبایی و شکوه خاصی به آن می‌بخشد.

برداشت: خداوند از آسیب‌های ناشی از نزدیک شدن به این مسیر مرا محافظت کند، زیرا من از همان ابتدا در حال تجربه و درک این موجودیت هستم.

برداشت: هرگز از رحمت او ناامید نشو، حتی در سختی‌ها و ذلت‌ها، زیرا مانند پرتو نوری که در خاک فرومی‌رود، خورشید دوباره آن را به آسمان بازمی‌گرداند.

برداشت: اگر فردی تلاش کند و چندین بار تلاشش را تکرار کند، در نهایت به همان نقطه اول برمی‌گردد. هر کسی که مانند تیر به سمت هدف می‌پرد، ممکن است به اوج برسد.

برداشت: آیا مژگان زیبای او می‌تواند کنترل نگاه را در دست بگیرد؟ وگرنه، نگاهی که به چهره‌اش می‌اندازم، همانند تصویری که در آینه می‌بینم، به راحتی از دستم می‌رود.

برداشت: اگر او به بی نیازی‌هایش نمی‌نازد، من حاضر هستم دو جهان را به خاطر یک نگاهش بفروشم.