غزل شمارهٔ ۴۹۳۵

برداشت: از دل صاف و پاک، احساسی پرشور و گرم برمی‌خیزد، همچنان که تیر پرقدرتی می‌تراود. این احساس آن‌چنان قوی است که بوی لذیذ کباب زخم‌های گذشته را به یاد می‌آورد.

برداشت: اگر خون شکار در صحرا به دریا تبدیل شود، چه نگرانی وجود دارد؟ زیرا دل سنگین او بر کوه، پشت شمشیرش را پشتیبانی می‌کند.

برداشت: از ویژگی‌های کودکانه و سادگی‌های بی‌پرده‌ی دنیا غافل نشو، زیرا این ویژگی‌ها می‌تواند مانع از پیشرفت و موفقیت تو شود، درست مانند استخوان شیر که درون او را پر کرده است و موجب ناتوانی‌اش می‌شود.

برداشت: در این مکان آموزشی، کودکانی که قلبشان پر از عشق و احساس است، به درس و یادگیری مشغولند و تلاش می‌کنند تا صفات نیکو و اراده‌ی قوی را در خود پرورش دهند.

برداشت: هرچند که خواب یوسف او را به زندان انداخت، اما در نهایت همان خواب باعث شد که او از سختی‌های زندان نجات یابد.

برداشت: در پایان شب‌های تاریک زندگی‌ام، خوشا به حال دیوانه‌ای که با شعله‌ای از چراغی بر دوش، درخشش چشم‌هایش را می‌بیند.

برداشت: تعجب می‌کنم که تا صبح قیامت، عشق و زیبایی به سادگی از بین برود، در حالی که حسن و زیبایی مانند زنجیری محکم به یکدیگر متصلند.

برداشت: زبان مانند خنجر الماس تند و برنده است و کلامش مانند برگ‌های خزان می‌ریزد. زبان بازی می‌کند و همانند موج در آب به نرمی و تندی حرکت می‌کند.

برداشت: کسی که بار گناهی را بر دوش می‌کشد و معصوم است، به طوری عمیق رنج می‌کشد که حتی دلش هم از صدای زنجیرهایی که به او متصل است، می‌شکند.

برداشت: در این زندان، من دیوانه‌ای را دارم که قدم‌های ثابتی دارد و مانند جوهر، بی‌حرکت و ساکت است. صدای خوبی از زنجیرش به گوش می‌رسد.