غزل شمارهٔ ۴۹۳۴

برداشت: شرابی که به اندازه‌ی پروانه در گرد آن می‌چرخد، نمی‌تواند توسط پرده‌ای از رنبورین انگور پنهان شود.

برداشت: آیا کسی می‌تواند در لباس زهد و تصوف، به رازهای پنهان و اسرار باطنی نفوذ کند؟ من می‌خواهم که این رازها به‌وسیلۀ می، که نماد حقیقت و آگاهی است، آشکار شود.

برداشت: آوایی که از درد عشق ناشی می‌شود، چگونه می‌تواند در دنیای عقل و منطق جایی پیدا کند؟ طنبور عشق، آهنگ و نغمه‌اش را به کجا خواهد برد؟

برداشت: هر دلی را که گشودم، زیبایی چهره‌ات در آن دیده می‌شود. خوشا به حال کشوری که حتی ویرانه‌های آن هم همچنان محلی برای زندگی و آبادانی است.

برداشت: در دور چشم نرگس، آرامش و آسایش نمی‌تواند شکل بگیرد. نمی‌دانم چه چیزی در چشمان بیمار وجود دارد که او را آزار می‌دهد.

برداشت: اگر چشمی به زیبایی داری، به دشت قناعت برو؛ زیرا حتی مورچه‌ای می‌تواند تاج و تخت سلیمان را از دست او بگیرد.

برداشت: سخن ما چگونه می‌تواند به پای سخنان حافظ برسد؟ چرا که خود حافظ از زمین پرنورش الهام می‌گیرد و به یاری همت خود برمی‌خیزد.