غزل شمارهٔ ۴۹۳۳

برداشت: من و عشقی که قدرتش به اندازه‌ای است که می‌تواند چرخ‌های زندگی را به دستانش درآورد و عقل را به چالش بکشد.

برداشت: کمان انعطاف‌پذیر، تیر محکم را آماده می‌کند، پس مراقب باش که به فریب چشم‌های او اعتماد نکن.

برداشت: از زیبایی و جذابیت محبوبم به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌ام، به گونه‌ای که اکنون نمی‌توانم به راحتی تحمل کنم، زیرا آثار او به گویی به گرد خط او به خاک آغشته شده‌اند.

برداشت: از ناامیدی و احساس یأس دوری کن، چرا که در تاریکی‌ها هم امیدی وجود دارد. همچنان که آب به زندگی ادامه می‌دهد، از نیروی زلف و زیبایی‌های شبانه نیز غافل نشو.

برداشت: در روزهای بهاری، چشم نرگس به وضوح قابل مشاهده است و به راستی چه بی‌خود و مستی‌هایی دارد وقتی به دور خطی که در آن قرار دارد، نگاه می‌کند.

برداشت: اگر حوادث و سختی‌ها هم به سراغش بیایند، آسیبی به او نمی‌زنند؛ زیرا نگاه مهربان تو، برای او آرامش و امنیت به ارمغان می‌آورد.

برداشت: ای کاش می‌دانستم با عشق او چه می‌کند، زیرا جام من که پر از شراب است، مانند نار (آتش) می‌خندد و این شیشه رازهای او را نشان می‌دهد.

برداشت: زمین به اندازه‌ایی که چشمان قناعت می‌تواند ببیند، وسعتی دارد که حتی مورچه‌ای می‌تواند در مقابل ملک سلیمان بخندد.

برداشت: آسودگی و آرامش خاصی در دل بیمار وجود دارد وقتی که فردی دلسوز و غم‌خوار در کنارش است و این که شمعی که به خاطر بیمار روشن است، نقش مهمی در این آرامش دارد.

برداشت: شمع اقبال سکندر نشان‌دهنده تأثیر عمیق و ماندگار دل انسان است. این شمع همچون آینه‌ای می‌درخشد و نوری را که از آن ساطع می‌شود تا پایان دنیا بر گور او خواهد تابید. به این معنا، هرگاه دل زنده و پرتلاطمی وجود داشته باشد، نور و تأثیرش تا همیشه باقی خواهد ماند.

برداشت: از خوش‌شانسی عشق در جایگاهی می‌رقصم که به چشمم دارو، درمان‌کننده‌ای مانند منصور، به گونه‌ای باشد که هیچ کودکی نتواند بر اسب سوار شود.

برداشت: چقدر خوب است ابری که اشک‌هایش را بر روی صدف می‌ریزد و همچنین چقدر زیباست تاکی که خوشه‌های میوه‌اش به میخانه می‌رساند.

برداشت: اگر ظالم به کارهای زشت و ستمگرانه‌اش ادامه دهد، ناله و گریه مظلومان به شدت بالا می‌گیرد و مانند طوفانی که از زیر زمین برمی‌خیزد، به پا خواهد خاست.

برداشت: خمار دریا هرگز با یک قطره نمی‌شکند، پس صائب با لب‌های زیبایش چه تأثیری بر خمار چشم کسی که می‌نوشد، خواهد گذاشت؟