غزل شمارهٔ ۴۹۳۰

برداشت: همان یوسف که به خاطر زیبایی‌اش به مصر آورده شد، اکنون به خاطر نداشتن ارزش و قیمت در بازار، در تنگنا قرار گرفته است.

برداشت: به خاطر زیبایی و درخشندگی چهره‌اش، هر بار که به او نگاه می‌کنم، دلم می‌خواهد مانند یک گل، چهره‌اش را لمس کنم و از زیبایی‌اش بهره‌مند شوم.

برداشت: این گلستان بسیار شاداب و خوشبوست. چهره زیبای او با خوش شانسی، مانند بلبل است که با مژگانش، زهر خارهای دیوار را می‌نوشد.

برداشت: در این زمین، کدام دانه امید را بکارم که در خاک فراموشی نتواند سبز شود و رنگش بپوسد؟

برداشت: هر بلبلی که ادعا کند که همدرد من است، رنگ قرمز منقار او شاهدی است بر خون و درد او.

برداشت: وقتی دواتی از هند بیرون می‌آید، طاووس قلم من مارپیچ‌هایی به زیبایی ایجاد می‌کند که باعث حسادت کبک می‌شود. رفتار آن قلم به قدری دلرباست که هر ناظر را مجذوب می‌کند.

برداشت: وقتی صائب این غزل را بر صفحه دل می‌نوشت، قلم را به گونه‌ای مانند نیشکر شیرین می‌کرد که گفتارش دلنشین و جذاب به نظر می‌رسید.