غزل شمارهٔ ۴۹۲۷

برداشت: چراغ من به خاطر چهره آتشین او روشن نشد، مگر اینکه چشمی را در زمان خط آب از دود او بدهم.

برداشت: در شب دامن او دعاهایی وجود دارد که به من امید می‌دهد. من با خیالاتی که از خطی معطر مانند عنبر در دلم دارم، به آینده‌ام خوشبین هستم.

برداشت: دل سخت او کجا می‌تواند در انتظار دیدار بسوزد؟ سهل‌انگاری او برمی‌خیزد چون از آیینه‌ای خواسته‌اش را می‌بیند.

برداشت: از هجران و دوری او ناامید نمی‌شوم، زیرا وقتی شمع را خاموش کنی، باز هم می‌تواند به محفل برگردد.

برداشت: از خوبی‌های پنهانی، روح کسانی که درخواست کمک می‌کنند، جوانه می‌زند و این بسیار خوشایند است. چه زیباست زخم‌هایی که باعث می‌شوند لبخندهای ناپیدا به وجود بیایند.

برداشت: برای کسانی که از عشق و نیازمندی آگاه نیستند، نباید گمان کرد که عاشقانی که به عشق و بی نیازی فکر می‌کنند، فقط به ظاهر ثروت و زیبایی علاقه دارند. در واقع، این عشق و نیاز به انسانیت و عمق درونی می‌انجامد و ظواهر نمی‌توانند این عشق را تحت تأثیر قرار دهند.

برداشت: سکوت و خاموشی را بر دهن افرادی که زبان تند و آتشین دارند، نگذارید، زیرا از این شکاف دود و بخار بیرون می‌آید و آنها راهی برای بازگشت نخواهند داشت.

برداشت: کسی که معشوقش در دسترس نیست و عشق او را در دل دارد، نمی‌تواند به راحتی و بدون دل‌نگرانی زندگی کند. برعکس، کسی که معشوقش را در کنار خود می‌بیند، می‌تواند با آرامش خاطر زندگی کند.

برداشت: صائب از این که انسان‌های معمولی چه چیزهایی ممکن است به دست آورند، تعجب می‌کند. ما در جایی هستیم که هر موری می‌تواند به لطف generosity و بخشش پروردگار، به مقام سلیمان برسد.