غزل شمارهٔ ۴۹۲۶

برداشت: صنعت آرایشگری چه کاری می‌تواند با زیبایی طبیعی او انجام دهد؟ در واقع، او به اندازه‌ای زیباست که مثل گردنبند بر گردن خود، زینت دارد.

برداشت: نمی‌دانم از کدام شکارچی خطرناک خبر می‌آید که او نیز مانند موهای تاب‌دار تیغ تیزش، پیچیده و خطرناک است.

برداشت: موهای او به قدری زیبا و دلربا هستند که در هنگام شانه زدن، بوی خوشی مانند مشک پخش می‌شود. در اینجا، چون شمع در تاریکی می‌سوزد، او همچون سرو آزاد و بلند و استوار است.

برداشت: یاد من بر دل او سنگینی می‌کند و نمی‌دانم با این ناتوانی چگونه می‌توانم از یادش بروم.

برداشت: بلبل ما نمی‌تواند تحمل کند که در غربت تنها بماند، مگر اینکه کسی به او رحم کند و او را از قفس آزاد کند.

برداشت: این چیزی که در دست است، لاله نیست؛ بلکه نشانه‌ای از عشق و فداکاری است. زیرا دلی از سنگ، با درد و عواطفی عمیق، از دل خود خون می‌چکاند و فریاد می‌کشد.

برداشت: اگر صائب بخواهد در بهشت سکونت کند، هرگز از یادش هوای سفر به بغداد نمی‌رود.