غزل شمارهٔ ۴۹۲۲

برداشت: از شوق و شادی ناشی از نوشیدن شراب، لبی سرخ و شاداب دارد. به گونه‌ای که زیبایی او باعث می‌شود که در هر لحظه خندان و شاداب باشد. با این حال، قدرت و تاثیر می ناب او به حدی است که شیشه را مانند گریبان، پاره پاره کرده است.

برداشت: لبخند او مثل میگون است و وقتی که بر لب‌هایش بوسه می‌زنند، طراوت و زیبایی او خود به خود نمایان می‌شود.

برداشت: از خواب شیرین بیدار شدم و گفتم دیدن او باعث می‌شود که از خواب بیرون بیاید، اما نمی‌دانستم که بیداری او از خواب هم برای من ارزشمندتر از بوی خوش ریحان خواهد بود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند زیبایی او را ببیند و نمی‌تواند شایسته‌ی او باشد. خداوند نگه‌دار اوست و او از صحبت با آینه و آب محفوظ است.

برداشت: اگر آن معشوق زیبا و باوقار به مسجد بیاید، تعجب می‌کنم که چرا در آغوش محراب زمانش را تنگ نمی‌گیرد.

برداشت: از باغ بهشت، عطر و زیبایی‌ای در حال پراکنده شدن است که نگاهی دلنشین و مشتاقانه به چهره‌ات می‌دهد و باعث می‌شود که دل‌ها بی‌تاب و شیدا شوند.

برداشت: جز خودپرستی، هیچ گونه اطاعتی از او برنمی‌آید. خودآرایی چیست که در خانه‌ای با آیینه و محراب وجود داشته باشد؟

برداشت: خود را به زیبایی‌های دنیا مغرور کرده است، غافل از اینکه مانند خاکستر آتش زیر لایه‌ای از پوشش پنهان است.

برداشت: من آرزو دارم از دریایی پر از خون و خشونت رها شوم، دریایی که مانند لاله، سرخ و خونین است و چشم‌هایش مانند گرداب می‌چرخند.

برداشت: سوز و گداز درون من از عمق دریا هم کمتر نمی‌شود، مگر اینکه آبی بر آتش من بریزد که آن آتش با زیبایی و حقایقش خاموش شود.