غزل شمارهٔ ۴۹۱۸

برداشت: من برای آرام کردن دل خودم از هیچ چیز کمک نمی‌گیرم، چون مانند آسمان در بی‌قراری خود، آرامش را در چشمانم دیده‌ام.

برداشت: توضیح دادن این احساس قابل درک است که بدون توجه به توانایی‌ها و نقایص خود، می‌توان در کشف و درک امواج و جریان‌های زندگی غرق شد. همچنین، نباید نگران شروع و پایان فرآیندها و معضلات بود و بهتر است از لحظات موجود لذت ببریم.

برداشت: امید من اجازه نمی‌دهد که به ناامیدی و یأس فرو بروم، وگرنه در کمبود شکار، به راحتی در دام خودم گرفتار می‌شدم.

برداشت: دنیا به محل شادی و خوشحالی برای کسانی تبدیل شده که به تلخی و ناامیدی عادت کرده‌اند، و آنها از لذتی که در بیان سخنان تند و انتقادی دارند، غافل شده‌اند.

برداشت: در رنج و درد، مشکلات زیادی وجود دارد و من مانند لاله‌ای سوخته‌ام که از خون خود، سر از خاک برآورده‌ام.

برداشت: قرالدایری به خاطر حرص و ولع‌ام، زحمات آینده را به فکر حال‌ام می‌آورم و در حالی که هنوز صبح نشده است، نگران شام و شامگاه خود هستم.

برداشت: با وجود اینکه در پیام ناامیدکننده‌ام چیزی برای گفتن نیست، اما احساس شرمندگی دارم که نتوانم حقیقت را به زبان بیاورم.

برداشت: شرم و حیا و زیبایی یوسف باعث شده که یعقوب رسوا نشود. چشمان ما نیز در دنیای مشغله‌ها پرده‌ای دارند و همچنان در حالت زهد و خلوص باقی مانده‌ایم.

برداشت: هر زمانی که توانایی بیان خود را به کمک قلم داری، نام خود را در تاریخ ثبت کن.