غزل شمارهٔ ۴۹۱۶

برداشت: ذات هر انسان به خودی خود به یک ارزش خاص نیاز ندارد و هیچکس نمی‌تواند آن را از دیگری بگیرد. انسان می‌تواند با تلاش و کوشش از شرایط سختی مانند یتیمی، خود را به مرز کمال و بهبود برساند.

برداشت: هر کسی که از خوبی و نعمت خود بهره‌مند است، می‌تواند مقام یا قدرت دیگری را به چالش بکشد و به نوعی از آن فراتر رود.

برداشت: عواطف و احساسات شدید من مانند یک رشته به جانم گره خورده است. همچون آبی که در یک ظرف به حرکت در می‌آید، من از زنجیرهای خود می‌گریزم و به هر سو می‌روم.

برداشت: آهوان به ناز و عشوه، سگ لیلی را به سمت مجنون می‌کشانند و نشان می‌دهند که عشق هر جا که باشد، بر دل‌ها تأثیرگذار است.

برداشت: زخمی که من از شرم و خجالت خورده‌ام به دیوار نفوذ کرده است، پس نباید این قدر بی‌توجه باشی که فکر کنی وضعیت من از شکار خودم بی‌خبر است.

برداشت: خون گرم و سرخ ما مثل رنگ یاقوت است و تو ای دل سنگی، بر ما رحم کن و این سیاهی را از چهره ما ببر.

برداشت: در جریان سیل نمی‌توان به دریا رسید مگر آنکه از تلاش و زحمت خود دست بکشی و متوجه نیاز و خواسته‌های درونی‌ات شوی.