غزل شمارهٔ ۴۹۱۱

برداشت: در زمان غربت و دوری، تا کی باید به یاد خود باشم؟ آیا کسی هست که به شدت احساساتی شود و این احساسات را از عمق وجودش خارج کند؟

برداشت: غفلت شکارچی از منطقه شکار، نشانه بزرگی نعمت است. اما وای بر شکار که نسبت به شکارچی خود غافل شود.

برداشت: شکایت ما از اینکه دوری از وصال باعث شده است، به وضعیتی از ناامیدی برسیم و حلقه در که باید ما را به معشوق وصل کند، از شدت فریاد و ناامیدی خود ناتوان شده است.

برداشت: آوردن شیر از دل سنگ کار عجیبی است. این نشان می‌دهد که در بعضی مواقع، کارهای ناممکن از روی بی‌فکری و بی‌توجهی انجام می‌شود. من هم به همین صورت با تیشه‌ام که از فولاد ساخته شده، اقدام به انجام کاری کردم که فکر نکرده بودم.

برداشت: زمانی که احساس تلخی بر دلم سایه افکنده، نمی‌دانم برگشتن به گذشته چه معنایی دارد. در چه ساعتی یاد او باعث شده که من خود را از یاد ببرم؟

برداشت: صائب هیچ لذتی از صدای قلمش نمی‌برد؛ زیرا بلبل مست نمی‌تواند از فریاد خودش بهره‌ای ببرد.