غزل شمارهٔ ۴۹۰۹

برداشت: در حال نوشیدن شراب بودم و به یاد ابروی او بودم. لحظه‌های خوشی را در این شب در آن مکان مقدس تجربه می‌کردم.

برداشت: در حالتی که تحت تأثیر شراب هستم، آب سرد و زندگی‌بخش را تجربه می‌کنم. اما زمانی که توبه کردم و دیگر از میخوارگی دور شدم، دیگر هیچ وقت از آب خوش طعم ننوشیدم.

برداشت: بیدلان را حیرت می‌گیرد وقتی می‌گویند که در سایه شمشیر شهادت، خواب خوشی وجود ندارد.

برداشت: موهای سفید می‌توانند دل تیره را روشنی بخشند، اما این نور جز خواب و آرامش در زیر این ماه زیبا چیزی نمی‌دهد.

برداشت: من از آن ماه شبگرد جدا افتاده‌ام و غم و اندوهی که به دلم نشسته، مانند نمک در چشمم است. آن ماه تابان که خوش جلوه می‌کند، حالا برای من درد و سختی آورده است.