غزل شمارهٔ ۴۹۰۸

برداشت: خون ما به خاطر حرارت و شور عشق به جوش می‌آید، همان‌طور که از گرمای بهار، خاک و زندگی نیز به جنب و جوش می‌افتد.

برداشت: وجود مادی انسان باعث می‌شود که روح نتواند به راحتی سفر کند و به اوج برسد. اما زمانی که روح به سرچشمه‌ای پاک و خالص دست یابد، می‌تواند به راحتی جوش و خروش کند و به حرکت درآید.

برداشت: در دل انسان‌هایی که ناراحت و افسرده هستند، نشانه‌ای از شادی و نشاط وجود ندارد. در این فصل، وقتی که خاک به خاطر باران به شدت مرطوب و پُرآب می‌شود، نباید انتظار شادابی داشت.

برداشت: شراب قوی و مست‌کننده دیوانگی را در وجود ما شعله‌ور می‌سازد و این حالت هیجانی در میانه‌ی جمع و حلقه‌ی دوستان به اوج می‌رسد.

برداشت: ناله‌ی ناتوان ما به دل او تأثیر می‌گذارد و در دلش مثل دیگی پر از خاشاک و آشغال به جوش می‌آید.

برداشت: در احساس جدایی، مژه‌های ما انگار که جواهر می‌درخشند و زمانی که اشک‌هایمان می‌ریزد، به همچون جویبارهایی سرشار از احساس و شوق به جوش می‌آیند.

برداشت: در فضای بسته‌ای که به تنگی می‌انجامد، نشاط و سرزندگی در جسم خاکی بیدار می‌شود و روح پاک به جنب و جوش درمی‌آید.

برداشت: افکار زیبا و پرمعنا می‌تواند از درک عمیق انسان ناشی شود و این درک مانند شرابی است که از شعله آگاهی به‌وجود می‌آید و به فعالیت می‌افتد.