غزل شمارهٔ ۴۹۰۶

برداشت: جان انسان امیدوار است و به خاطر زیبایی نوشیدنی که داغ و آتشین است، احساس وی به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد. این عشق و اشتیاق او مانند خونیست که به جوش می‌آید.

برداشت: چین ابرو که به طور عاطفی دل را به درد می‌آورد، به مانند قیامت است. ساعدی که نقره‌ای و سبک است، در حال از دست رفتن عقل و هوش ناشی از این عشق را به تصویر می‌کشد.

برداشت: بعضی از زیبایی‌ها و دلبرانه‌ها ممکن است به خطر بیفتند و آسیب ببینند. آه بر آن زیبایی‌ای که به دست کسی می‌افتد که ارزش آن را نمی‌داند.

برداشت: در دل جوانان شاداب و سرمست، نصیحت و پند تاثیر چندانی ندارد. مانند این است که سرمه‌ای نتواند چشم یک فرد بینا را آرام کند.

برداشت: غنچه‌ای که در دست نسیم صبح است، از خجالت و شرم نمی‌تواند به‌خودی‌خود شکفته شود و به دلیل نگاهی متمرکز و پر از تعجب، احساس ناتوانی می‌کند.

برداشت: عشق و محبت من به اندازه‌ای عمیق است که هرگز از شدت گریه و اندوهم کاسته نمی‌شود و هیچ چیز نمی‌تواند اشک‌های من را مانند قطرات دریا کم رنگ کند.

برداشت: عقل نمی‌تواند در برابر عشق درست عمل کند، مگر آنکه با شدت و قدرتی همچون طغیانی در دریا همراه باشد.