غزل شمارهٔ ۴۹۰۵

برداشت: دل ما را با نرمی خود نوازش می‌کند؛ اگر خشت دیواری بر سر راه باشد، خم روی می از جوش نمی‌ایستد.

برداشت: به بهشت خوش‌گذرانی دل نبند و از حال انسان‌ها عبرت بگیر. با شجاعت از این دنیای پر از تزویر و فریب فراتر برو، مانند کسی که گندم را به جای جو به فروشنده عرضه می‌کند.

برداشت: حرف‌های بیهوده و بی‌مورد باعث هدر رفتن عمر انسان می‌شود و مانند دیگی است که اگر روی آتش نباشد، خیلی زود خالی می‌شود.

برداشت: اگر دیگران با شراب آتشین شاد شوند، صدای خون ما به جوش می‌آید و ما را به تپش می‌آورد.