غزل شمارهٔ ۴۹۰۳

برداشت: انسانی که به دعواهای بی‌نتیجه و صحبت‌های بی‌خود می‌پردازد، خود را به اشتباه می‌اندازد. نتیجه این رفتار مانند آبی است که در دیگی به جوش نمی‌آید و در واقع پوچ و بی‌معناست.

برداشت: مردم از درآمد خود خرج می‌کنند، اما برخی افراد از بی‌حاصلی و بی‌فایده بودن خود، همیشه از ذخیره و سرمایه‌شان به‌طور مداوم خرج می‌کنند.

برداشت: در میان هزار آهو، فقط یکی از آنها رنگ مشکین دارد، و این نشان می‌دهد که هر کسی که لباس پشمینه به تن کند، به معنای واقعی صوفی و پاکدل نخواهد شد.

برداشت: هرچقدر هم که مشاورانم به من نصیحت کنند، من بدون فکر کردن، به راحتی خود را از خواب غفلت بیدار می‌کنم.

برداشت: مستی خوشحال‌کننده می‌تواند تلخی روزها را فراموش کند، اما وای بر کسی که در این جمع مستی نکند و به حالت هوشیاری بی‌جهت بیاید.

برداشت: واعظ برای خود صحبت‌هایی می‌کند، اما تو نباید تحت تأثیر او قرار بگیری. این دنیا بیشتر از آن چیزی است که در ظاهر به نظر می‌رسد؛ پس بیا و از زندگی لذت ببر.

برداشت: خرقه‌ی کثیف و آلوده ما را به بهایی به فروش نمی‌گذارند، زیرا هیچ کسی از کسانی که کم‌ترین ارزش دارند، حاضر نیست چیزی بپذیرد، همچون پیر میفروش که اهمیت و ارزشی برای این ماجرا قائل نیست.

برداشت: عاشقان با گرسنگی دلشان آرام نمی‌گیرد، مانند این که شبنم روی چشمه خورشید نمی‌افتد، حتی با وجودی که همیشه در حال جوش است.

برداشت: اگر حسن و عشق همیشه در کنار هم نباشند، پروانه چگونه می‌تواند آرام بگیرد؟ وقتی شمع خاموش شود، پروانه نیز دیگر نمی‌تواند به دور آن بچرخد.

برداشت: وقتی شوق و اشتیاق بر دل چیره می‌شود، دستانم را به دل می‌گذارم و با خاک، آتش را روشن می‌کنم، بدون اینکه از آب بی‌صدا استفاده کنم.

برداشت: با وجود اینکه کلام صائب از زیبایی و بیان توانایی‌هایش حکایت دارد، اما در واقع او توجه‌اش به قدرت و وقار زبان و اینکه گاهی سکوت نیز خود نوعی بلاغت است، معطوف است.