غزل شمارهٔ ۴۹۰۲

برداشت: بر اثر فشار و سنگینی، انسان به زحمت می‌افتد و وقتی که شور و هیجان او کاهش یابد، مانند وقتی که از شراب بی‌نصیب می‌ماند، بار سنگینی را بر دوش خود احساس می‌کند.

برداشت: در اینجا به این موضوع اشاره شده که زمانی که صبح می‌شود و نور روز فرا می‌رسد، نیازی به سخن گفتن درباره‌ی روشنایی و روشنگری نیست. در این حالت، شمع که نماد روشنایی است، خود به خود خاموش می‌شود؛ چراکه وجود نور دیگر نیازی به روشنی و گفتن از آن ندارد. به عبارتی دیگر، وقتی حقیقتی روشن و واضح می‌شود، دیگر نیازی به توضیح و بحث درباره‌اش وجود ندارد.

برداشت: دست نوازش می‌تواند به دل خشت آرامش دهد، اگرچه ممکن است خم شدن می، ناشی از جوش و هیجان باشد.

برداشت: وقتی در صحبت کردن لبانم به زخم‌ها اشاره می‌کنند، هر وقت که ساکت می‌شوم، کلمه‌ها مانند تیغی تند و گزنده بر می‌خورند.

برداشت: صبح که آگاهی پیدا کردم، گفتم که در دلم حالتی دیگر بر افراشته شده و سنگینی‌هایی که در گوش دارم، بیشتر شده است.

برداشت: از بازی کردن در باغ بهشت خودداری کن، زیرا آنچه آدم تجربه کرد، تنها یک درس عبرت برای تو است؛ همان‌طور که او از گندم‌نمایی جوفروش فریب خورد.

برداشت: عشق در دل فرهاد به اندازه‌ای شورانگیز است که نتوان آن را با عشق مجنون مقایسه کرد. مثل سیل در کوه‌ها که صدایش از هر چیزی بیشتر است، عشق فرهاد نیز در قدرت و شدت خود بی‌نظیر است.