غزل شمارهٔ ۴۹۰۰

برداشت: اگر از رشته‌های جان‌ها جدا شوند، پیراهن او به خاطر لطافت رنگش، سفیدی گردن او را به هم می‌زنید.

برداشت: دور بودن از شرم برای من جذاب است، زیرا با آن حالتی بی‌پرده و بی‌پناهی، نسیم از باغ خارج می‌شود.

برداشت: کسی که با تظاهر به نادانی دیگران را شکار می‌کند، چگونه می‌تواند دامنش به خون من آلوده شود؟

برداشت: خانه‌ای که از آتش داغش روشن می‌شود، تا ابد شعله‌های آتش از چشمه‌روشنش شروع به زبانه‌کشیدن می‌کند.

برداشت: چشم یعقوب به خاطر زیبایی و عطر لباس یوسف، مانند کاسه‌ای برای درخواست و خواهش می‌شود.

برداشت: چشم‌های بازیگوش آهوها نمی‌توانند از پرده بیرون بزنند، چون اگر کمند را بیندازند، غمزه‌های آن‌ها شکارکننده‌ی زیبایی‌ها می‌شود.

برداشت: صائب می‌گوید که در این دیار، تاجر کنعان، زیبایی خاصی ندارد و حسن گل، یکی از برداشت‌کنندگان خوشه‌های گندم است که به دور خرمن خود می‌چرخد. این بیان نشان‌دهنده‌ای است از تلاش و زحمتی که افراد در کسب روزی و زندگی می‌کشند و زیبایی‌های آن‌ها در کار و تلاش‌شان نهفته است.