غزل شمارهٔ ۴۸۹۸

برداشت: هر کسی که از درد و زخم‌های عشق رنج می‌برد، سرانجام جلوه‌ای جدید و زنده از خودش را پس از سوختن و غبارین شدن به نمایش می‌گذارد.

برداشت: عشق هر فردی نشانه‌ای خاص بر چهره‌اش می‌گذارد، به گونه‌ای که مانند نشانی سوزان و زیبا بر پیشانی‌اش می‌درخشد.

برداشت: تیغ او با جسارت به سوی ما می‌آید و خون ما را می‌ریزد، اما هنوز حلقه‌ی غم و ماتم بر زلف زیبای او شکل نگرفته است.

برداشت: من از کسانی هستم که شب‌ها جانم را فدای آن شمع می‌کنم، تا هر صبح مانند برگ گلی که پروانه از آن جدا می‌شود، از آرامش و بسترش رها شوم.

برداشت: اگر دل، مانند آیینه، از غبارها پاک شود، به زودی نور روشنی را که همچون دست موسی است، خواهد گرفت.

برداشت: مستی و جذابیت چشمان او بیشتر شده است، آیا این خط دور او آنقدر جادویی است که در دل ساغر او بی‌خودی ایجاد می‌کند؟

برداشت: اگر نوح کشتی‌اش را در دریاى عشق رها کند، حتی اگر باد مخالف به سمت او بوزد، لنگر کشتی‌اش را از زمین نخواهد کند.

برداشت: خواب آرام و ثروت و قدرت بیدار مانند آب و آتش هستند؛ شمع به خاطر تاج طلایی‌اش تمام شب می‌لرزد.

برداشت: وقتی دل صائب به تماشای بهشت می‌نگرد و از آن لذت می‌برد، تلخی‌های زندگی و درد و رنج‌ها به شدت کم‌رنگ می‌شود. او به نوعی از خوشی و شیرینی که بهشت برایش به ارمغان می‌آورد، دست می‌یابد که تلخی‌ها را فراموش می‌کند.