غزل شمارهٔ ۴۸۹۴

برداشت: اگر کسی مانند نرگس (گل خاصی) را نبیند، همچنان در زیر پا زندگی می‌کند و اگر پیش پای گل نرود، از همان جا زندگی‌اش ادامه پیدا می‌کند.

برداشت: شخصی که به صورت زیبا و دلنشین با دیگران رفتار می‌کند، اگر به خوبی از علاقه و نزدیکی آشنایان پرهیز کند، در واقع به خودآگاهی و صفای دلش آسیب می‌زند.

برداشت: گیاهی که می‌تواند در یک هفته شادی و سرزندگی را به جهانی ببخشد، اگر در نزدیکی فردی بی‌وفا باشد، به بیهودگی خواهد گذراند.

برداشت: زیبایی واقعی نیازی به آرایش ندارد. اگر این زیبایی به تزیینات بیفتد و نام خدا در آن باشد، به آن زیبایی می‌بخشد.

برداشت: می توان در نگاه او دید که مانند یک کودک، در صورتش اشک به چشم می آورد، اگر لباس زیبایی به تن کند، به او بسیار می آید.

برداشت: به خاطر نرمی و لطافت دست‌های او، دل‌های عاشقان بسیار حساس و آسیب‌پذیر هستند؛ در غیر این صورت، خون عاشقان باید بیش از رنگ حنایی که بر دست می‌نشیند، او را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: وقتی که به کسی توجه نمی‌شود، بی‌پروایی می‌کند، اما اگر به او توجه شایسته‌ای شود، دلیر و شجاع می‌گردد. در واقع، گاهی توجه بی‌جا بهتر از بی‌توجهی است.

برداشت: هر کسی که به خودآگاهی و اعتماد به نفس برسد، از نگاه دیگران خجالت نمی‌کشد. اما آن کس که از خود بی‌خبر و منفعل است، حیا و شرم را در زندگی‌اش احساس خواهد کرد.

برداشت: این شعر به این معناست که هر کسی که تحت تأثیر چیزهایی قرار گیرد که به آن‌ها وابسته است، به نوعی همانند یک گل زیباست که در سایه نام خدا به زندگی ادامه می‌دهد. در واقع، این تصویر نمادی از زیبایی و شکوه در کنار احساس اسیری و وابستگی است.