غزل شمارهٔ ۴۸۹۲

برداشت: هر کس در صبح، از شراب ساغر نچشد، از تاریکی و بدبختی به روزی روشن و آفتابی نخواهد رسید.

برداشت: دل را به دست بیاور، چرا که شرابی که در جامش است، غم و اندوه را به جانش می‌آورد. کسی که در سوز و آتش قرار دارد، نمی‌تواند شادی و لذت را بچشد.

برداشت: ابروی او همواره در نظرمان زیبا و دلرباست، مانند ماه نو که در آسمان می‌درخشد، اما او هرگز در دسترس نیست و نمی‌توان به راحتی به او نزدیک شد.

برداشت: باد سفری را انجام می‌دهد که دریا را به چشم نمی‌آورد، و در مقابل پیشگویان روشنی و ارزشمند، عمرش مانند حبابی بی‌ارزش است.

برداشت: هر کسی که مانند قمری با افتخار زندگی می‌کند و به آزادی و رهایی از قید و بندها امیدوار است، به جای آنکه به زیبایی‌های ظاهری و مقام‌های بالا وابسته باشد، باید بداند که در واقع به عنوان یک بنده یا غلام در حال زندگی است و از واقعیت‌ها فرار می‌کند.

برداشت: افرادی که خواب‌آلود و غافل هستند، بیشتر در مسیر زندگی به مشکل برمی‌خورند و در جا می‌زنند؛ اما کسی که خواب ندارد و هوشیار است، می‌تواند به راحتی از موانع عبور کند و در منزل خود پیشرفت کند.

برداشت: هر کسی که از خواب غفلت بیدار نشود، حتی طوفان وحشتناک نوح هم نمی‌تواند او را متوجه کند، زیرا او از اشک پشیمانی به اندازه گل و گلاب نیست.

برداشت: کسی که همیشه در حال نوشیدن شراب است و از خماری آن رنج می‌برد، از دل خونین خود نمی‌تواند شرابی برای سیراب کردن اضطرابش پیدا کند.

برداشت: هر کسی که به دنیای مادی وابسته باشد، در هر جا که برود، با انتقادات و ملامت‌ها روبه‌رو می‌شود و نمی‌تواند از این زنجیره رها شود.

برداشت: سرو به خاطر اینکه در تمام فصل‌ها زیبا و شاداب است، نگران فقر و بی‌پولی در دل خود نیست.

برداشت: هر کس که به نزد من بیاید، نمی‌تواند جانم را تهدید کند؛ زیرا در برابر من، هیچ‌کس از خود تسلط ندارد و نمی‌تواند حتی به اندازه یک پیچ و تاب کوچک، به من آسیب برساند.

برداشت: زندگی رنج و عذاب فراوانی به همراه دارد و کسی که در این شرایط بی‌اعتباری را تجربه می‌کند، در واقع در حال تحمل درد و رنج است. او مانند کسی است که با سلاحی بدون آب، به نبردی می‌رود که نمی‌تواند پیروز شود، زیرا ابزاری برای دفاع یا نجات ندارد.

برداشت: از روی ادب باید از صائب عذرخواهی کنم، چون در روز پرسش، زمانی که فردی جز شرمندگی پاسخی ندارد، این وضعیت خوشایند نیست.