غزل شمارهٔ ۴۸۹۱

برداشت: رنگ از بوسه‌های یاقوتی لبش می‌پرد و به محض اشاره‌اش، آب به شکل هلالی غبغبش در می‌آید.

برداشت: هر کسی که یک شب به آغوش زندگی و حیات جاودان درآید، مانند قبا و پوشش، نوعی شکوه و زیبایی را از دل زندگی بیرون می‌آورد.

برداشت: عاشقان بی‌خبر از واقعیت نمی‌توانند به راحتی صحبت کنند، وگرنه در لبه‌ی لب او که جای بوسه است، فضای خالی و بیکران وجود دارد.

برداشت: در بهار آن ریاض، شیران بزرگ در قفس بودند و در زمانی که همچون کودکان از نی ناله می‌زدند.

برداشت: من کوچه و بازار را پر از شوق و هیجان می‌بینم؛ دیگر چه کسی دل سنگین و بی‌رحم را از مکتب خود رها کرد؟

برداشت: بوسه‌های گرسنه و تشنه لب، به هم تنیده و پیچیده‌اند مانند کبوترهایی که دور چاه می‌چرخند و گرد چاه قرار دارند.

برداشت: هر کسی که دچار درد و رنج عشق شود، حتی اگر دنیا به او پشت کند، تمایل دارد تا آسمان، به او گوش فرا دهد و از آن حمایت کند.

برداشت: در مسیر زندگی و عشق، هر کسی که بدون هدف و درک درست وارد نشود، نمی‌تواند به خواسته‌ها و اندیشه‌هایش دست یابد.