غزل شمارهٔ ۴۸۸۹

برداشت: ای یوسف، دیگر در این چاه تاریک نمان، زیرا تخت سلطنت کنعان خالی است و تو نباید در بند باشی.

برداشت: در عشق تو، گل‌ها دست به آغوشی گشوده‌اند، پس بیشتر در تنگنا و محدودیت قرار نگیر.

برداشت: خندیدن و شاد بودن از بخشیدن گنج و جواهر هم بهتر است. تا جایی که می‌توانی، مثل ابر بهاری درخشان و پربار باش و خود را غمگین نکن.

برداشت: حضور قلب و توجه واقعی در زندگی بسیار مهم است. اگر دل انسان در جایی دیگر باشد، مقام و جایگاهش ارزش چندانی نخواهد داشت. بنابراین، نباید به ظواهر و مقام‌های ظاهری چسبید، بلکه باید تلاش کرد که دل و ذهن به واقعیت‌ها و معنای عمیق‌تری توجه داشته باشند.

برداشت: دل نمی‌لرزد به خاطر اینکه این صیاد، طعمه‌اش را در قفس نگه داشته است. پس از او دوری کن و نگذار که بر تو اثر بگذارد.

برداشت: حسن بهار با زیبایی و شگفتی خود، مانند برقی در حال حرکت است. تا زمانی که در باغ گل وجود دارد، نباید به غنچه‌ای که در پیشانی‌ات است، دل خوش کنی.

برداشت: تلاش کن تا عشق، که سنگینی قلبت را برطرف کند، به کمکت بیاید. ای امت پیغمبر! عقل‌تان را از سنگینی و اندوه رها کنید.

برداشت: آتش ناراحتی من بسیار بالا رفته است، ای مشاور، نخواهی توانست با نصیحت‌هایت آن را خاموش کنی.

برداشت: من که به موفقیت و تلاش زیادی دست یافته‌ام، در سفرم نگو که مانند یک اسب بارکش باش.

برداشت: چند بار می‌خواهی به خاطر دل گم‌شده‌ات گریه کنی؟ در درون سینه‌ات یک گوهر گران‌بها وجود دارد که باید از آن مراقبت کنی و به آن ارزش دهی.