غزل شمارهٔ ۴۸۸۸

برداشت: اگر عقل تو مانند زاغی نباشد که فقط به فکر خودخواهی و خوردن باشد، نگذار مغز و فکر تو بی‌هدفی و بی‌جایی شود و به آشفتگی دچار گردد.

برداشت: اگر بدن تو در سیلاب نابودی غرق شود، دل تو باید در فضایی وسیع و غیر محدود بقا یابد. به دام و حصار محدودیت نرو.

برداشت: اگر زندگیت کوتاه شود و به دست تقدیر به پایان برسد، در این حال نباید به گناه و کارهای ناپسند دامن بزنی.

برداشت: اگر وجود تو بدون فکر و عقل خارج شود، مانند یک حباب بی‌محتوا در دریای متلاطمی خواهی بود.

برداشت: اگر گوش ظاهری‌ات از شنیدن چیزی معزول شود، در محافل و مجالس پرزرق و برق مانند قلزم و عمان، همچون صدفی بدون ارزش و بی‌فایده نباش.

برداشت: اگر لب‌ها خاموش شوند، غم و اندوه به دل آسیب می‌زند و اگر چشم‌ها بسته شوند، احساس درد و رنج عمیق‌تر خواهد بود.

برداشت: اگر پاهایت از خواب سنگین مرگ بیدار شود و خاک زمین را بشکند، بیهوده رفتار نکن.

برداشت: چند بار می‌خواهی به خاطر دل گم‌شده‌ات گریه کنی؟ در دل خود مثل زخم‌هایی که بر اثر زهر ایجاد شده‌اند، نباید حسرت یا افسوس بخوری.