غزل شمارهٔ ۴۸۸۶

برداشت: اگر جسمی از هم بپاشد و غباری ایجاد کند، نگو که به چیز بدی تبدیل شده است. و اگر روح از بدن جدا شود و به نوعی بخار تبدیل گردد، باز هم نگو که به چیزی منفی تبدیل شده است.

برداشت: اگر خورشید صبحگاهی از آستین عشق بیرون نیاید و دل‌های دنیا را به لرزه در نیاورد، تو هم نگران مباش.

برداشت: اگر آسمان از اهل زحمت و تلاش خالی بماند، کودک طبیعت و موجودات خاکی این دنیا را در آغوش خود نگیرد، پس نباید به سوی عدم و سستی گرایش پیدا کند.

برداشت: اگر آسمان و ستاره‌های ثابت و متحرکی وجود نداشته باشد، آن‌گاه این فضای ایجاد شده پر از دود و آتش خواهد بود؛ پس نباید این‌گونه باشد.

برداشت: اگر همه چیز از زمین و آسمان خالی شود، بر روی قبر ویران هیچ کس نگو که حسرت بخور.

برداشت: ما توان مقابله با سختی‌های زندگی را نداریم، پس اجازه نده که امید ما از بین برود.

برداشت: اگر کنترل نفس خود را در دست نداشته باشی، گو اینکه در اختیار تیغی تیز و برنده هستی، باید مواظب خودت باشی و از کارهای خطرناک دوری کنی.

برداشت: اگر دست ما از دنیا و متعلقاتش خالی باشد، نباید ناراحت شویم و مانند یوسف در مقام خسیس، فکر نکنیم که در رنج و کمبود هستیم. باید تلاش کنیم و از سختی‌ها نترسیم.

برداشت: اگر چراغ ماه بر آسمان آبی روشن شود، نور چراغ شب‌تابی در میان چمن‌های سبز خاموش می‌شود. مبادا که در این جمع خاموش باشی.

برداشت: من از سادگی و نادانی‌هایم ناله‌ای ندارم، چون به من گفته‌اند که در دل من، جذابیت و زیبایی وجود دارد. پس خود را دست‌کم نگیر.