غزل شمارهٔ ۴۸۸۵

برداشت: وقتی که ساقی با چهره زیبا، شراب رنگین را نشان می‌دهد، نگران نباش و مثل ساعد سفید و نازک او نباش، زیرا در اینجا، توجه به چیزهای ظاهری؛ مانند جام نقره‌ای که در دست دارد، ضروری نیست.

برداشت: شراب قرمز رنگ دست را رنگین می‌کند و گل‌های زنده و زیبا در دستان معشوق نمایان می‌شوند. بنابراین، تو نباید به این زیبایی‌ها و رنگ‌های فریبنده توجه کنی.

برداشت: هر سفالی با نوشیدن شراب به درخشش بلورین تبدیل می‌شود، اما چون جام بلورین خود روشن است، تو هرگز نباید خاموش بمانی.

برداشت: درد و رنج ما باعث می‌شود که عشق و محبت به یاد بماند و افرادی با زیبایی‌های خاص نمی‌توانند ما را از غممان دور کنند. نباید در این شرایط دلسرد شویم.

برداشت: گفت‌وگو با محبوب ما را از نگرانی‌ها و دل‌مشغولی‌ها دور کرده است. مانند چیزی که سوارکار بر اسبش تسلط دارد، ما هم نباید به چیزهایی که می‌تواند ما را محدود کند، وابسته باشیم.

برداشت: قلم شاعر با نوشتار خود فضاهای دوردست را معطر می‌سازد؛ در میان بیابان ختا، ای آهو با پشم مشکین، خود را نشان نده.