غزل شمارهٔ ۴۸۸۳

برداشت: اگر چشمان ما رنگ خون نداشته باشند، پس چرا گردنبند طلایی در بیرون وجود ندارد؟ پس چرا نباشیم؟

برداشت: چشمان نیلین می‌توانند زخم بزنند، اما برای باده، ظرفش سفالی است. اگر دل اهل دل رنگین نباشد، از آن خود نباش.

برداشت: اگر می‌خواهی از خوشی و لذت‌های زندگی با دیگران صحبت کنی، باید مطمئن شوی که خودت تجربه‌ای شیرین و خوشایند از آن داری. اگر نوشیدنی یا تجربه‌ات تلخ و ناخوشایند باشد، بهتر است درباره‌اش صحبت نکنی.

برداشت: زندگی همچون نقشی بر آب است و دوام زیادی ندارد، پس اگر در زندگی به آرامش و سبکی نرسیده‌ای، بی‌خود خود را درگیر مسائل سخت و سنگین نکن.

برداشت: لذت فهمیدن معانی برای ما کافی است، هرچند اگر روزی به ما نپردازند و از ما تحسین نکنند، باز هم نیازی به نگران شدن نیست.

برداشت: بر روی آتش، هیچ زینتی وجود ندارد. اگر شمع رنگی نباشد، مانند فانوس نمی‌تواند روشنایی بدهد.

برداشت: اگر بر روی بستر نرم و راحتی نباشی، خواب سنگین می‌تواند زمین و خاک را هم هموار کند؛ پس بی‌خود و بی‌جهت نباش.

برداشت: در این دنیا حرف‌های دلنشین و زیبا کم نیستند، چرا که در میان انبوهی از واژه‌ها، همواره کلماتی شگفت‌انگیز و دل‌فریب وجود دارد.

برداشت: اگر چشمان آلوده و ناپاک باشد، شایستگی دیدن واقعیات را نخواهد داشت. اگر چشم‌ها به حقیقت بینا نباشند، نباید در جمع مردم قرار گیرند.

برداشت: طوطی با منقار خود شکر را می‌ساید و اگر زندگی ما شیرین نباشد، به درد نمی‌خورد.