غزل شمارهٔ ۴۸۸۲

برداشت: اگر خال بر صورت محبوب نباشد، پس نباشد؛ و اگر مورچه‌ای در پادشاهی سلیمان نباشد، پس نباشد.

برداشت: در مسیر عشق، هر چقدر که تماشا زیبا باشد، درد و رنج هم وجود دارد. اگر گلستان از گل‌ها و زیبایی‌ها پر نباشد، بهتر است که در آنجا نمی‌مانی.

برداشت: یوسف، که پسر عزیز مصر است، می‌داند که ارزشش نزد برادرانش چقدر است. اگر گومباش (دوست یا برادر) نباشد، اعتبار او دیگر چه ارزشی خواهد داشت؟

برداشت: حسن و زیبایی با شرم و محبت خود، مانند پرده‌ای می‌ماند که مانع دیده شدن می‌شود. اگر چشمی بیدار و هوشیار وجود نداشته باشد، بهتر است آن زیبایی را نبینی.

برداشت: پرنده‌ای که مست و خوشحال است، نغمه‌ای نمی‌خواند چون اگر سنجاقک در باغ نباشد، چه فایده‌ای از گلستان وجود دارد.

برداشت: گرچه دیوانگی انسان را به زنجیر می‌کشد و او را تحت‌فشار قرار می‌دهد، اما اگر به گرمی و رابطه‌ای معنوی نرسد، بهتر است که از آن دوری کند.

برداشت: این بیت به نوعی بیانگر این است که فردی که عقل سلیم و باریک‌بینی ندارد، نباید از دیگران انتظار داشته باشد که او را به درستی راهنمایی کنند. همچنین اشاره به این دارد که اگر در عمق مسائل و امور غرق نشده‌ای، بهتر است خود را بی‌خود نکنی و از دریاها و عمیق‌ترین موضوعات دوری کنی. در واقع، به اهمیت تعقل و درک عمیق در زندگی اشاره دارد.

برداشت: ما که از درد و رنج طلب و خواسته‌مان آگاه شدیم، دیگر برایمان مهم نیست که کعبه، به عنوان هدف و مقصد، در دسترس باشد یا نه.

برداشت: قلم صائب در شدت طوفان، افق‌ها را به نمایش می‌گذارد؛ اگر بارانی در بساط ابر نباشد، پس چرا باید درنگ کنیم؟