غزل شمارهٔ ۴۸۸۱

برداشت: اگر دنیا به وضوح و نظم نباشد، بهتر است در آن زندگی نکنی. و اگر دیوار زندان هم نقشی نداشته باشد، بهتر است به آنجا نروی.

برداشت: اگر زیبایی دلربا نباشد، نیازی به دام و فریب نیست. اگر زلف‌های معشوق بر چهره‌اش نباشد، دیگر نیازی نیست که در پی او باشی.

برداشت: اگر در چاه زنخدانش آبی نباشد، پس نباید به درد تشنه‌ای که جانش در انتظار است، برسد. در واقع، آن لعل که سیراب است، می‌تواند به حاجت‌های دردمند برسد و در غیر این صورت، بی‌فایده خواهد بود.

برداشت: زیبایی و جلوه‌های ظاهری در گوهر واقعی نهفته است و اگر یاقوتی وجود نداشته باشد، ارزش و زیبایی آن کمتر خواهد بود.

برداشت: نگران دیدن دنیای مادی نباش، چون در نظر کسی که خواب و خیال‌های پریشان دارد، این موضوع اهمیت چندانی ندارد. پس از آنچه در این دنیا می‌بینی، دلگیر نشو و به فکر نیا.

برداشت: اگر دل‌های سنگین و بی‌رحم از مؤمنان در سرزمین کافران نباشد، نباید از این وضعیت شکایت کرد.

برداشت: با زیبایی و نوری که ساقی دارد، دیگر نیازی به نور ماه نیست. اگر این شمع روشن و درخشان نباشد، بهتر است خاموش باشد.

برداشت: بهتر است خاموش بمانی و چیزی نگویی تا آنکه سخن بی‌معنا و بی‌محتوا بگویی. اگر شخصی تهی از علم و فهم باشد، بهتر است که سکوت کند تا اینکه سخن بی‌فایده و بی‌عقل بزند.

برداشت: اگر کسی که سکوت می‌کند، حرف‌های زیبایی ندارد، سخن زیبا نمی‌تواند به دل دیوار باغ نفوذ کند. پس اگر نمی‌توانی خوب بگویی، بهتر است اصلاً صحبت نکنی.

برداشت: اگر تو در جمعی هستی که شایسته‌ی صحبت نیستند، بهتر است سکوت کنی. اگر در آنجا کسی که نگهبان و حرف‌شنو باشد وجود نداشته باشد، هیچ فایده‌ای از گفتن نخواهی برد.

برداشت: آتش سوزان برای گسترش خود نیازی به جایی ندارد؛ اگر در دهان کسی حرص و طمع باشد، باید از آن دوری کند.

برداشت: مدت عمر ما به اندازه‌ی عمر شعر زیبا و شاداب است. قسمت ما زندگی جاویدانی است مانند آب حیات. اگر آن آب نباشد، پس چه چیزی باقی خواهد ماند؟

برداشت: چشم ما به هدف‌های بزرگ و والاتر نمی‌رسد اگر در دل، ترس و دلهره‌ نباشد. زمانی که شیر خون‌خواری با آرامش و مهربانی به ما نگاه کند، نشانه‌ای از قدرت و شجاعت است. اگر او نباشد، هیچ‌یک از ما نمی‌توانیم به جلو برویم.