غزل شمارهٔ ۴۸۸۰

برداشت: اگر شمعی بر زمین شهیدان نباشد، گل لاله در کوه‌های بدخشان هم ارزشی ندارد.

برداشت: برای اینکه باغ ما زیبا و سرزنده بماند، نیاز به سبزه و گل‌های تازه و جوان دارد. اگر عشق و زندگی در آن نباشد، آن سبزه و گل نیز ارزشی نخواهد داشت.

برداشت: اوضاع و شرایط ما با وجود سادگی و تواضع، می‌تواند نشانه‌ای از آزادگی و رعایت اصول انسانی باشد. اما اگر فردی که باید از خانه و هویت ما مراقبت کند، مسئولیتش را به درستی انجام ندهد، نباید به آن فخر کنیم.

برداشت: وقتی که اشتها از بین برود، لذت خوردن مرغ کبابی که ما داریم نیز از بین می‌رود. اگر مرغ بریان نباشد، گوشت نخورید.

برداشت: زمانی که انسان دچار ناکامی و نیاز می‌شود، باید در نظر داشته باشد که اگر دوستان و یا افرادی که ممکن است به او کمک کنند وجود نداشته باشند، نمی‌تواند به راحتی از مشکلاتش عبور کند. در واقع، در مواقع سختی و نیاز، نبود همراه و یا حمایت، می‌تواند اوضاع را دشوارتر کند.

برداشت: ما که دل‌مان در گوشه‌ای از بهشت است، اگر دامن این دنیای ممکن برای ما وجود نداشته باشد، چه بهتر که نباشد.

برداشت: زندگی ما حالتی آشفته و بی‌نتیجه دارد، مانند غبار و هرج و مرج لشکرها. اگر اوضاع به سامان نیاید، در این دود و دم، نباید درنگ کرد و بی‌عمل ماند.

برداشت: آزادگان بر روی مرکب خود با آرامش و بدون خودآگاهی حرکت می‌کنند. اگر این اسب گردون (زمان و سرنوشت) تحت فرمان نباشد، تلاش نکن که در آن مسیر پیش بروی.

برداشت: ظاهر زیبا چه فایده‌ای برای دل غمگین دارد؟ اگر تصویری بر دیوار زندان نباشد، پس به آن نیازی نیست.

برداشت: چقدر وابستگی صائب به موهای یار وجود دارد؟ اگر خواب آشفته‌ای نباشد، پس این وابستگی چه فایده‌ای دارد؟