غزل شمارهٔ ۴۸۷۷

برداشت: اگر عاشقان در دل و جان خود چیزی نداشته باشند، وجودشان بی‌فایده است. همچنان که اگر در دری پر از گوهر، کفی وجود نداشته باشد، آن نیز بی‌معنا خواهد بود.

برداشت: اگر در دل احساس درد و غم وجود داشته باشد، حتی اگر به ظاهر چیزی در زندگی نباشد، نباید ناامید بود. همچنین، اگر چیزی ارزشمند و گرانبها در دسترس نباشد، باز هم نباید از تلاش و امید دست کشید.

برداشت: سیل به طور ناگهانی به دریا رسید و نشان داد که اگر هیچ راهنما و رهبری وجود نداشته باشد، شخصی که اراده و عزم واقعی دارد نباید در این مسیر تنها بماند.

برداشت: اگر جوهر درون واقعی نباشد، فقط با ساده‌لوحی نمی‌توان حقیقت را نشان داد. یعنی اگر چیزی در درون ما وجود نداشته باشد، نمی‌توانیم آن را به درست و روشنی نشان دهیم.

برداشت: اگر بخواهی با چهره‌ای گرم و مهربان بر دل‌ها تسلط یابی و بر جهانیان تأثیر بگذاری، باید بدان که اگر ستارگان و شرایط فضا در حمایت تو نباشند، از این کار ناامید شو و آن را رها کن.

برداشت: اگر با سختگیری و تعصب با مهمان خود برخورد کنی، او از تو فاصله می‌گیرد. همچنین اگر در خانه‌ای که آینه دارد خودت نباشی، زیبایی آن نمایان نمی‌شود.

برداشت: تنگی و حزن نی به خاطر این است که اگر آستینش پر از شکر نباشد، هیچ فایده‌ای ندارد.

برداشت: آسمان برای بزرگی و بال و پر دادن به من جای مناسبی نیست، اگر من سامان و بال و پر نداشته باشم، پس وجود نداشته باشم بهتر است.

برداشت: اگر نام انسان از آینه‌ای باشد که تصویرش را نشان می‌دهد، نشان‌دهنده عمر جاودانی اوست. ولی اگر آب حیات، که موجب زندگی ابدی است، نصیب اسکندر نباشد، در واقع موجودی نیستی خواهد بود.

برداشت: اگر کشتی ما لنگر نداشته باشد، نمی‌تواند در دریای پرتلاطم دنیا آرام بگیرد. بنابراین پیش از هر چیز، باید به دلیل وجود لنگر یا نیرویی که انسان را در سختی‌ها و ناپایداری‌ها ثبات می‌بخشد، توجه کنیم.

برداشت: احساس ندامت و بدنامی برای من مانند آبی است که در روز قیامت از آن استفاده می‌شود. اگر آب نباشد، بهتر است که وجود نداشته باشم.

برداشت: بس است همان خاکی که بر سر دارم؛ اگر در زندگی‌ام عمارت یا دستاوردی نداشته باشم، بهتر است که نباشم.

برداشت: دل از شیرینی سخن طوطی می‌برد، اما اگر شکر وجود نداشته باشد، طوطی هم نباشد.