غزل شمارهٔ ۴۸۷۶

برداشت: وقتی که دل از بدن جدا می‌شود، احساس غم و اندوه می‌کند. اما نباید نگران بود، زیرا حتی فردی که به ظاهر نابیناست، می‌تواند فرزند بینایی شود. بنابراین باید آرامش خود را حفظ کرد و غمگین نشد.

برداشت: اگر وقت گفتن و صحبت کردن نداری و فقط مشغول کار هستی، کم کم نتیجه کارت خود را نشان خواهد داد. ناراحت نباش.

برداشت: این شعر اشاره به این دارد که مشکلات و اضطراب‌ها مانند حبابی هستند که به خاطر شرایط و فشارهایی که به ما وارد می‌شود، به وجود می‌آیند. درست مانند اینکه حباب به محض وزیدن نسیمی می‌ترکد و از بین می‌رود، این غم و اندوه نیز با تغییرات کوچک به راحتی می‌تواند ناپدید شود. بنابراین نباید در زمان‌های سخت و ناراحت‌کننده غمگین شد، زیرا این حالت‌ها موقتی و گذرا هستند.

برداشت: اگر در دل تو زیبایی چون زیبایی یوسف وجود دارد، مشتریان زیادی برای آن پیدا خواهند شد، پس نگران نباش و غمگین نگرد.

برداشت: در کنار گل، شبنم همیشه نخواهد ماند و بالاخره به خاطر پستی‌اش، غمگین می‌شود. بنابراین، نگران نباش.

برداشت: اگر نسیم صبح از روح شاداب و دل‌گشاده غافل باشد، در این صورت این گرهی که در دل دارند، مانند غنچه‌ای باز می‌شود. پس نگران نباش.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن حسرت و اندوهی عمیق درباره‌ی معشوق و جدایی اشاره دارد. در آن، خون به خاطر درد و اندوه، همچون مشک در ناف آهویی در ختن به عطر بدل می‌شود. در اینجا، احساسات تلخ و غم‌انگیز به وضوح بیان شده‌اند. شاعر به شخص دیگری توصیه می‌کند که نباید غمگین باشد، هرچند ظاهراً در دل خود اندوهی عمیق دارد.

برداشت: تیغ زبان تنها یک لاف است که اثرش کوتاه‌مدت است و مانند صبحی کاذب زود از بین می‌رود؛ پس نگران نباش.

برداشت: اگر کسی دل پاک و باصفایی داشته باشد، حتی یک نقطه سیاه خاک هم می‌تواند برای او زیباتر و دلپذیرتر از رنگ‌های تیره باشد. پس در این میان، ناراحت نباش.