غزل شمارهٔ ۴۸۷۴

برداشت: وقتی برای تو یک مکان مناسب فراهم شد، نباید به زرق و برق و تزیینات آن بپردازی؛ زیرا مانند تخته‌ای که از آب بیرون آمده و رنگین شده، نباید فریفته‌ی ظاهر شوی.

برداشت: به معنای این است که مانند روح‌های سبک‌بال که از پارچه‌های آسمانی لباس می‌پوشند، نباید مانند صوفی‌ها به بار گران لباس‌های زبر و پشمی خود را تحمیل کنی. به عبارتی، به جای اینکه خود را به زحمت بیندازی، باید به سادگی و سبکی زندگی کنی.

برداشت: راهرو مملو از خواب سنگین است و افرادی که راحت‌طلب هستند تنها به فکر آسایش و خواب خود هستند. اما تو نباید مثل آنها تنها به فکر راحتی و خواب باشی.

برداشت: اگر چیزی رنگارنگ نباشد و به خود آسیب نبیند، مانند پرهای طاووس می‌ماند که در ظاهر زیبا و سالم هستند. پس باید از دچار شدن به مشکلات و آسیب‌ها پرهیز کرد و نباید به سادگی درگیر رنگ‌ها و ظواهر شد.

برداشت: علم خداوند یگانه و بی‌همتاست. اگر در دل شرک و دوگانگی داری، باید بگویی که از درک حقیقت عاجز هستی. به خودت مبادا مغرور باشی و خود بینید.

برداشت: صبر کن تا زمانی که سختی‌ها و تلخی‌ها کمتر شوند و مانند شکر نشکنند. در این مدت، از اینکه همه‌چیز را شیرین بکنی و خودت را خسته کنی، پرهیز کن.

برداشت: صائب، تو در برابر بدی‌ها و سختی‌های زندگی نگران نباش، زیرا اگر آرزوهایت برآورده نشود، به خاطر آن‌ها ناراحت نباش.