غزل شمارهٔ ۴۸۶۹

برداشت: در هنگام نوشیدن باده با دوستان، خود را فراموش نکن و از یاد خداوند غافل نشو، زیرا ممکن است در این حال، از خودت نیز غافل شوی.

برداشت: خودتان را در این دنیا بی‌خود به دعوا و خونریزی مشغول نکنید و سعی کنید با صلح و آرامش زندگی کنید، چون در روز قیامت ممکن است متوجه شوید که نتیجه‌اش چه خواهد بود و گرفتار عواقب این کارها نشوید.

برداشت: ای ابر بی‌رحم، دیگر میان ما و نور خورشید حایل نشو، که در این بین، شبنم ما و روشنایی آفتاب قرار دارد.

برداشت: دست از تظاهر و نیرنگ بردار و در این دنیا زندگی کن. هر روز و شب، گرفتار مشکلات متعددی هستی که لازم نیست خودت را به دردسر بیشتری بیندازی.

برداشت: در این بیت، به انسان توصیه می‌شود که از افکار بیهوده و پوچ دوری کند و به جای آن، به حقیقت و واقعیت‌های عمیق‌تر زندگی توجه کند. با غرق شدن در فهم و شناخت درست، می‌توان از سرگردانی و سردرگمی رهایی یافت و به نتایج بهتری دست پیدا کرد.

برداشت: اگر در پاسخ به دشمنی‌ها و ناراحتی‌ها بی‌توجه بمانی و به دنبال انتقام نباشی، در دل خود داغ و شکست را احساس نخواهی کرد.

برداشت: در یک گوشه از این دنیای بزرگ و بی پایان، منتظر آرزوهایت باش و خود را در جمع چیزهای ناچیز غرق نکن.

برداشت: درد ناشی از محرومیت من در برابر سوال‌کنندگان روشن است. شایستگی و حق خود را بگویید، اما در برابر سوالات دیگران منفعل نباشید.

برداشت: بارش احساسی و نوازشگری خود را مانند باران بهاری عمومی کن. زیرا اگر در حال ذخیره کردن احساسات و قابلیت‌هایت باشی، نباید تنها به دریافت و پذیرش آنها اکتفا کنی.

برداشت: هر چه که از خرمن برداشت می‌شود و نصیب مور می‌گردد، همان روزی و رزق توست. بنابراین، نگران بی‌ثمر بودن تلاش‌های دیگران نباش.

برداشت: در مسیر حق، اگر با شوق و نشاط گام برداری، مسیر را طولانی‌تر احساس می‌کنی، بنابراین سعی کن در هیچ‌یک از طرف‌ها انحراف پیدا نکنی و همواره با هدف پیش بروی.

برداشت: از آرزوهای بیهوده فاصله بگیر و بیش از این شیرازه‌ی این دفتر بی‌فایده را بهم نریز.