غزل شمارهٔ ۴۸۶۸

برداشت: اگر قدرت داری، دستت را در جیب خودت ببر و خود را بزرگ نکن. می‌توانی به دنبال راهنمایی باشی اما نباید به پیروان او تبدیل شوی.

برداشت: اگر می‌خواهی حرفت قابل احترام باشد و کسی به آن اعتراض نکند، باید حساب و کتاب خود را درست کنی و به کار خود بپردازی. نباید به صرف نوشتن در دفتر دیگران مشغول شوی.

برداشت: در جمع افرادی که از دل و احساسات بالا برخوردارند، مثل گل باید با دقت گوش بدهی و در مقابل کسانی که در حال و هوای خاصی هستند، مانند سوسن نباید فقط صحبت کنی.

برداشت: از سخن دلنشین مانند جوهر، در دل‌ها ریشه بزن. افرادی که تنها به خونریزی دیگران فکر می‌کنند، مانند تیغی هستند که ارزش ندارند. نباید به این نوع افراد تبدیل شد.

برداشت: تیغ به خاطر جوهر و کیفیت خود ارزشمندتر از نیام زربفت است. اگر کسی که به کمال رسیده است، خود را به زینت‌ها و ظواهر بی‌ارزش مزین کند، در واقع از مقام خود کاسته است.

برداشت: تشنگان را آرامش می‌دهد، آب خشک و بی‌رحم خود در مهربانی از عقیق سنگین‌تر نباش.

برداشت: با خود ناامیدی و ظاهری تاریک داری، همان‌طور که ماه کامل نیست و فقط بخشی از نور خود را به نمایش می‌گذارد. پس سعی نکن که به نور و زیبایی دیگری وابسته باشی.

برداشت: زاهدان به خاطر وسوسه‌های دنیوی و محبت به زر و سیم، ارزش‌های خود را فدای مال و ثروت کرده‌اند. بنابراین، به جای اینکه به دلبستگی به طلا و سکه‌ها توجه کنند، باید از این توده‌های دنیوی دوری جسته و به امور معنوی بپردازند.

برداشت: می‌توان در بیابان مرگ که پر از درد و طلب است، به خواب بروی و در آن غبار خاطر را فراموش کنی، اما نباید بستر را رها کنی.

برداشت: صبح نزیک است و نور شمع بیشتر از این فضا را روشن می‌کند؛ ای بی‌خبر، در قید و بند پرواز خود نباش.

برداشت: اگر در این دریا توجه نکنی، بال و پر تو مانند بادبان می‌شود و به طور کلی به جا و مکان خود نمی‌رسی، پس مانند لنگر نباش که فقط به زمین چسبیده‌ای.

برداشت: تا زمانی که به اندازه خون خود برای رفع تشنگی دیگران تلاش نکنی، به چشم مردم مثل یک تیغ نباش که فقط درد ایجاد می‌کند.