غزل شمارهٔ ۴۸۶۵

در اشعار حافظ، شاعر به ما می‌آموزد که باید در زندگی و روابط خود همچون یک عارف عمل کنیم. او به ما توصیه می‌کند که در میخانه، با شناخت و آشنایی بیشتر با زیبایی‌های زندگی و عشق، همراه باشیم. از دیده‌بان‌ها یاد می‌کند که در باغ، بلبل را به عنوان نگهبان انتخاب کرده‌اند و تأکید می‌کند که باید به دور از بدبینی، خوش‌بینی را در زندگی پیشه کنیم. حافظ به دنبال زیبایی‌ها و عشق است و از ما می‌خواهد که در مواجهه با چالش‌ها، به فکر چیزهای خوب و دلنشین باشیم. در پایان، اشاره می‌کند که امشب زمان افسانه‌ای عشق و زیبایی است و اگر چشم بصیرتی داریم، باید به دنبال زیبایی‌های دلنشین و اشک‌های شادمانه باشیم.