غزل شمارهٔ ۴۸۶۴

برداشت: چشم‌ها و گوش‌هایت را ببند و از هیاهو و شلوغی دوری کن. برای آرامش درونت، ذهن و روح خود را جمع و جور کن و با آرامش در پناه خودت باقی بمان.

برداشت: هر تیر و زخم دل که از کمان تو می‌آید، به دلیل نگاه کج و بدبینانه دیگران است. بنابراین، وقتی که با ناسزا و کنایه روبرو می‌شوی، باید راست و درست بایستی و آرام باشی.

برداشت: هر چیزی که در زندگی‌ات رخ می‌دهد، ناشی از کارهایی است که تو انجام داده‌ای. از حرف‌های تلخ و گزنده نگران نباش و خودت را از آن راحت کن.

برداشت: تا زمانی که خواسته‌های نارس و خام در تو وجود دارد، باید در معرض آزمایش‌ها و چالش‌ها قرار بگیری. به پختگی و بلوغ برس، سپس از ثمرات و برکات زندگی بهره‌مند شو و از آن لذت ببر.

برداشت: از گشت و گذار در دنیا خسته و دلتنگ می‌شوی، چون که در دل تو جایی برای آرامش نیست؛ پس از سفر کردن بپرهیز و به آرامش درونی خود فکر کن.

برداشت: نور خورشید پس از اینکه به زمین می‌رسد، نمی‌تواند از حمله‌ی نابودی و فنا بماند. ای بیجگر، نگران نباش و آرامش داشته باش.

برداشت: آیینه خلوت، روشن و دل‌انگیز است و این روشنایی ناشی از حیرت و شگفتی است. در مورد انتخاب خوب و بد، نیک و زشت، می‌توانی آسوده خاطر باشی و نگران نباشی.

برداشت: زمین با صبر و استقامت خود، زیبایی بهار را نمایش می‌دهد. اگرچه ممکن است خاک زیر پاهایمان قرار بگیرد، اما باید آرامش داشته باشی و نگران نباشی.

برداشت: همانند صدفی که در دریا قرار دارد و گوشه‌ای را برای خود انتخاب کرده است، تو نیز می‌توانی از تلاطم‌های زندگی دوری کنی و مانند گوهر، در آرامش و سکون باشی.