غزل شمارهٔ ۴۸۵۹

برداشت: مانند صدف، به دور از هیاهو و با آرامش زندگی کن. از نظر ظاهری و باطن، مانند گوهری باارزش باش و سعی کن در تمام وجودت زیبایی و درخشش را نمایان کنی.

برداشت: از گناه خود توبه کن و تنفس‌های خود را در محل عبادت و در نزد محبوب به کنار بگذار. در حال نوشیدن، لذت و شوری را تجربه کن.

برداشت: عاشقان زمانی می‌توانند نغمه‌های خود را به بهترین شکل ارائه دهند که در کنار بلبلان و در فضای پر از گل باشند. در این حالت، باید با تمام وجود به صداها گوش فرا دهند.

برداشت: تا زمانی که رنگ چهره‌ات مانند گل شود و خون تو مانند شراب در آسمان بجوشد، در این میخانه همیشه شاداب و پرجنب‌وجوش باش.

برداشت: وقتی در جمع کسانی هستی که مست و شادابند، مراقب باش که نشان ندهی که هوشیار هستی. بهتر است که خود را در حالتی مدهوش نشان دهی.

برداشت: می‌گوید کسی که مست می‌شود، وقتی بیش از آنچه که باید صحبت کند، تأثیر بیشتری از شراب می‌گیرد. بنابراین، وقتی پیمانه را به لب می‌زنی، بهتر است سکوت کنی و حرفی نزنید.

برداشت: هدیه‌ای که ما تنگدستان تقدیم می‌کنیم را با چشم کم ارزش ننگر. از بزرگواری‌ات بخواه که بر سر سفره‌ای که هیچ ندارد، با مهربانی و احترام رفتار کنی.

برداشت: هر چیزی که در این دنیا وجود دارد، ممکن است ظاهراً خوشایند و شیرین به نظر برسد، اما در واقع می‌تواند عواقب دردناکی به همراه داشته باشد. از چیزهای فریبنده دوری کن، زیرا ممکن است به تباهی و آسیب بینجامند.

برداشت: چشمانم از زیبایی تو مانند شمع روشن شود، اما در جمع باید خاموش بمانم و با زبان آتشین صحبت نکنم.

برداشت: اگر بدون داشتن ثروت، امید وصالی را در دل داری، باید با آغوشی باز و پذیرش آماده، به استقبال لحظات انتظار بروی.

برداشت: از زبان ملایم و دوستانه دشمن، احتیاط خود را از دست نده و مراقب باش. به یاد داشته باش که باید در برابر این خطر، هوشیار و مراقب باشی.