غزل شمارهٔ ۴۸۵۵

برداشت: صبح شده است، ساز را به صدا درآور و جام را پر از نوشیدنی کن. زود باش، قبل از اینکه نفس زندگی را بگیری، به جان درونت شور و شوق ببخش. زود باش!

برداشت: گوش شنوا به ناله‌های تو می‌رسد، پس ای کسی که دردی نداری، سریع‌تر به فریاد درآمده و آه و ناله کن.

برداشت: اینکه تو شراب را از ظرف بزرگ به ظرف کوچک‌تر می‌ریزی، در جام بنوش و این دو مقام را یکی کن. ای کسی که سبک‌بار و بی‌وزن هستی، زود باش و این کار را انجام بده.

برداشت: اگر نور و زیبایی از آیینه‌ی تیره دور شود، سینه‌ات را مانند یک شیشه صاف و شفاف کن تا از می باده بهره‌مند شوی.

برداشت: صدا کردن نی، نشان‌دهنده درد و غم است و امیدوار به اینکه باد به سمت خواسته‌ها بوزد. وقتی که لیوان در دست گیر کرده و به مشکل برخورد کرده‌ام، ای نی، زودتر کمک کن.

برداشت: وقتی که از خواب غفلت بیدار می‌شوی، می‌بینی که فرصت‌ها از دست رفته‌اند. پس هر چه سریع‌تر جام را پر کن و شیشه را از شراب خالی کن. با عجله عمل کن!

برداشت: غم و اندوهی که در دل مجنون است، درست مثل باری سنگین او را خفه کرده و حتی نمی‌تواند نفس بکشد. پس ای ناقه، اگر به صحرا می‌روی، مراقب باش و سریع‌تر حرکت کن.

برداشت: تا زمانی که لذت‌های زندگی را از دست نداده‌ای، اگر می‌خواهی زندگی‌ات را به خوبی بگذرانی، زودتر عمل کن و فرصت‌ها را غنیمت بشمار.

برداشت: این جمله به بیان حال و موقعیتی اشاره دارد که فردی به مستی و خوشی نیازمند است، اما در عین حال متوجه خالی بودن ظرفی است که می‌تواند نوشیدنی‌اش را در آن بریزد. او از دیگری می‌خواهد که عجله کند و برایش نوشیدنی بیاورد تا از ملال و بی‌حالی رهایی یابد. در واقع، این عبارت حس انتظار و اشتیاق لحظه‌ای را منتقل می‌کند.