غزل شمارهٔ ۴۸۵۳

برداشت: کسی نمی‌تواند به معشوقی که دلش به هم ریخته کمک کند. این صندل هم نمی‌تواند دردی را درمان کند.

برداشت: اگر نسیم صبحگاهی نتواند از زلف‌های آن معشوق خبر بدهد، پس چه کسی می‌تواند به وضعیت پریشان او پی ببرد؟

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت چشمان تو، به خودم اجازه نمی‌دهم که به آن هوس برانگیز قول بزنم. اما کسی نمی‌تواند درد و رنج ناشی از عشق عمیق و سوزان را که بر دل من نشسته، احساس کند.

برداشت: ما از زلف های پریشان او گذر کردیم، حالا در جاهایی که فتنه و آشوب وجود دارد، هیچ کس نمی‌تواند کاری انجام دهد.

برداشت: صائب، با چشم‌هایی که دیگر اشکی نمی‌ریزد، در نهایت ناامیدی به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌کس نمی‌تواند به صدفی که مرواریدی در آن نیست، کمکی کند.