بی نوش لبان آب بقا را چه کند کس؟
بی سبز خطان برگ ونوا را چه کندکس؟
دربارهٔ این سروده
این شعر درباره اهمیت و ضرورتهای زندگی است و به ما یادآوری میکند که در زندگی بدون برخی از عناصر حیاتی، مانند آب، جوانی، و همراهی، هیچ چیز واقعا معنیدار نیست. شاعر به صورت تکراری میپرسد که در نبود این عناصر، چگونه میتوان به زندگی ادامه داد یا به هدفی دست یافت. او همچنین به دردها و عذابهای ناشی از فقدان این چیزها اشاره میکند و نشان میدهد که بدون آنها، زندگی دچار نقصان و نابودی خواهد شد. در نهایت، شاعر به این نتیجه میرسد که دولت و خوشیهای جوانی نیز بدون زمینههای لازم بیمعناست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
توفیق در ایام جوانی مزه دارد
بی قوت پا راهنما را چه کند کس ؟
چون دفتر دل هر ورقی درکف بادی است
شیرازه آن زلف رسا راچه کند کس ؟
بی آب ،هوا سلسله جنبان غباراست
هرجا نبود باده هوارا چه کند کس ؟
پیش رخ او حرف گرفتم که نگویم
آیینه اندیشه نما راچه کند کس ؟
دولت که دهد رو،به جوانی مزه دارد
چون سر نبود بال هما راچه کندکس ؟
بیماری آن نرگس خونخوارمرا کشت
این ظالم مظلوم نماراچه کند کس؟
همراهی دل تاسرآن کوی ضرورست
در صحن حرم قبله نمارا چه کند کس ؟
صائب اگر آن دشمن جانهانپذیرد
آخر چو شرر نقد بقا راچه کند کس ؟